وبلاگ نویسی، روشی آنلاین برای فکر کردن


وقتی وبلاگ نویسی شروع شد.

ماهیت وبلاگ‌نویسی در ابتدای کار خود، زمانی که هنوز هیچ شبکه‌ی اجتماعی مانند امروز وجود خارجی نداشت، کاری همگانی بود. هر فردی در هر جایی بالاخره وبلاگی برای خود داشت. قالب‌ها، رنگبندی‌ها، فونت‌ها و همه دیگر اِلِمان‌های مربوط خیلی ابتدایی و تکراری بود. دانشِ وبلاگ نویسان هم خیلی محدود بود. مطالبی که در وبلاگ‌ها انتشار می‌یافت متنوع بود اما عمدتاً چیزی در حد یک دفترچه یادداشت‌های روزانه تین اِی جِری (teenager) بود که دغدغه‌های آن نه همه شمول بود و نه قرار بود بازدید‌های آن بالا برود. نه کسی می‌دانست سئو چیست و نه کسی می‌خواست و اصلاً آگاه بود که می‌شود به وبلاگ به مثابه یک پلان کاری و روشی برای درآمد زایی نگریست. وبلاگ‌های پربازدید احتمالاً به همان دلایلی که امروزه کسی در اینستاگرام مشهور می‌شود، بر سر زبان‌ها افتاده بودند. 


وقتی شبکه‌های اجتماعی از راه رسیدند. 

با ظهور شبکه‌های اجتماعی خیل عظیمی از وبلاگ‌ها به حالت مخروبه درآمدند و الان اگر به هرکدام سر بزنید خواهید دید که ارواح در آن خانه کرده‌اند و از صاحب وبلاگ خبری نیست. خیلی‌ها گفتند که با ظهور فیسبوک و امثالهم، دوران وبلاگ به سر رسیده است و حتی بعضی پا را فراتر نهاده و ادعا کردند که دوران «وب» به پایان رسیده است! 


آیا تمام قصه همین بود؟ 

ولی خوب همه ما می‌دانیم که این حرف چندان هم درست نیست. سرویس‌های وبلاگ بعد از آن نه تنها ضعیف نشدند که بلکه حتی سرویس‌های جدیدی هم پا به عرصه رقابت نهادند و امروزه وبلاگ نویسی پدیده‌ای اقتصادی یا گاهی پدیده‌ای فرهنگی - علمی جدی به شمار می‌رود. تفاوت در اینجاست که قبل از ظهور شبکه‌های اجتماعی افراد خیلی زیادی در دنیای وبلاگ نویسی زیست داشتند که اساساً وبلاگ نویس به معنای درست آن به شمار نمی‌رفتند. امروزه اما شاهد ظهور وبلاگ نویسانی هستیم که داشن خوبی در زمینه های فنی وب و برنامه نویسی تحت وب دارند، قالب‌های حرفه‌ای مناسب کار خود می‌طلبند، پلان کاری دارند و در پی گسترش شبکه‌ی حرفه‌ای خود هستند. به تبع آن شرکت‌هایی هم پا به عرصه نهاده‌اند که این نیازها رو محترم شمرده و برای همه آنها پاسخ درخور ارائه داده‌اند. الان دیگر آن دورانی نیست که در جایی ثبت نام کنی و هیچ انتخابی برای قالب، رنگ و وفنت، طرح کاری و افزونه‌های مورد نیاز و ... نداشته باشی و این تو باشی که از پائین به شرکت بنگری. بلکه این شرکت‌ها هستند که سعی در جذب شما به هر شکل ممکن دارند. 


وبلاگ نویسی، روشی آنلاین برای فکر کردن 

برای من وبلاگ نویسی همیشه جدی بوده و هست و از همان آغاز هم شبکه‌های اجتماعی صرفا ابزاری برای همرسانی بوده است. در همان حد همرسانی از آن استفاده می‌کنم. اما وبلاگ نویسی می‌تواند و باید برای من سکوی پرشی در رسیدن به برنامه‌های والایی که دارم، باشد. یکی از چیزهایی که توجه مرا جلب کرده این است که بشر امروز حجم انبوی اطلاعات دارد که نمی‌داند آن‌ها را کجا ذخیره کند که بتواند در سریع‌ترین زمان ممکن و به بهترین شکل ممکن به آن‌ها دسترسی داشته باشد. به علاوه مشتی کارهای عقب مانده و البته مدیریت ضعیف زمان که همه در کنار هم ما را در یک تله‌ی بیهوده گذرانی گیرانداخته‌اند. سؤال من این است که چه بای کرد؟ مگر نمی‌گویند هر زمان و هر عصر و دوران، ابزار خاص خودش را دارد؟ چرا پس نه گوشی‌های همراه و اپلیکیشن‌های آنها و نه نرم افزارهایی که بر روی سیستم نصب می‌کنیم به درد ما نمی‌خورند؟ حتی همان شیوه سنتی روی کاغذ نوشتن دیگر جوابگو نیستند؟ یکی از روشهای خوب برای منظم کردن ذهن نوشتن است. جوامعی که فرهنگ کتبی خوبی دارند معمولاً در کوران حواث بهتر عمل می‌کنند و در سرعت تطابق با محیط و همچنین قدرت نوآوری نسبت به بقیه فرهنگ بهتر عمل می‌کنند. ما جزو فرهنگ‌های شفاهی در دنیا محسوب می‌شویم. دو مطلب در این قضیه مستتر ایت. یک اینکه باید نوشت تا ذهن مرتبی داشت. دیگر اینکه باید به اشتراک گذاشت تا دانش را وسعت بخشید. لذا می‌توان وبلاگی تأسیس کرد و اطلاعات تخصصی خود را در آن منتشر کرد. همچنین شده است که چیزهای زیادی در انواع پلتفرمهای مجازی و واقعی (وبلاگ - وبسایت - تلگرام و یا روزنامه و یا هر چیز دیگری) مطالعه کرده‌ایم و خواسته‌ایم آن را در جایی نگهداری کنیم تا بعداً به آن مراجعه کنیم. اما... نه بعدی وجود دارد و نه حافظه‌ای که اگر آن بعداً کذایی آمد ما بتوانیم مطلب را بیابیم. لذا می‌توانید یک یا چند وبلاگ داشته باشید و برای به اشتراک گذاشتن و یا ذخیره‌ی مقاله‌ها، لینک‌ها و مطللب مهم از آن استفاده کنیم. در اینصورت همیشه در دسترس خواهد بود! و هم به جز ما دیگرانی نیز از آن بهره خواهند برد. 

منبع: وبلاگ یادداشتهای روزانه اسماعیل اصلانی

/ 2 نظر / 132 بازدید